Szkoła gry na skrzypcach część 2 Feliński Zenon, Górski Emil, Powroźniak Józef

  • Podręcznik przynosi rozwinięcie problemów technicznych zawartych w części I. Tak więc - zgodnie z obowiązującym programem - wprowadziliśmy w szerszym zakresie dwudźwięki, staccato, szybsze legato, tryl, nowe smyczkowania.
Szkoła gry na skrzypcach część 2  Feliński Zenon, Górski Emil, Powroźniak Józef
49,00 zł
49,00 zł
/ egz. brutto
Kup 3 egz., oszczędź 1% - 48,51 zł / egz.
Kup 6 egz., oszczędź 2% - 48,02 zł / egz.
Kup 11 egz., oszczędź 3% - 47,53 zł / egz.
Łatwy zwrot towaru w ciągu 30 dni od zakupu bez podania przyczyny
Darmowa dostawa od 500,00 zł

Dostępność produktu w sklepach

Szkoła gry na skrzypcach część 2  Feliński Zenon, Górski Emil, Powroźniak Józef
Szkoła gry na skrzypcach część 2 Feliński Zenon, Górski Emil, Powroźniak Józef
Prawa autorskie do opisu przedmiotu, użytych zdjęć i próbek brzmieniowych są zastrzeżone zgodnie z ustawą o ochronie praw intelektualnych i praw pokrewnych. Kopiowanie i wykorzystywanie ich w całości lub w części bez zgody właściciela jest prawnie zabronione. Podstawa prawna: Dz. U. 94 nr 24 poz. 83, sprost.: Dz. U. 94 nr 43 poz. 170. Podane ceny są jedynie informacją handlową (art. 71. KC) i nie mogą być traktowane jako oferta handlowa (art. 66. ust.1 KC).

Uwagi wstępne
Wśród problemów technicznych zawartych w części II naszej Szkoły gry na skrzypcach wysuwa się na plan pierwszy nauka gry w pozycjach II i III. W związku z tym pragniemy rzucić kilka uwag metodycznych dotyczących tego tak poważnego problemu gry skrzypcowej.
Na wstępie nasuwa się pytanie: kiedy można przystąpić z uczniem do nauki zmian pozycji i gry w pozycjach? Ogólnie biorąc, naukę tę można rozpocząć dopiero wtedy, gdy uczeń opanuje w sposób należyty zasadnicze elementy gry w pozycji I. Mamy tu na myśli przede wszystkim prawidłowe trzymanie skrzypiec, m. in. swobodne ujęcie szyjki skrzypiec, bez kurczowego jej ściskania, następnie należyte opanowanie prowadzenia smyczka, co ma duże znaczenie dla gładkiego przebiegu zmian pozycji, wreszcie znajomość interwałów, umiejętność czystego ich grania i śpiewania.
Wszystkie te problemy wchodzą w zakres materiału zawartego w części I naszego podręcznika; na przerobienie tego materiału jest przeznaczona — w myśl wytycznych programu Ministerstwa Kultury i Sztuki — klasa I i II. Stąd wniosek, że naukę pozycji należy rozpocząć u; klasie III, tj. po dwóch latach nauki. Jest to oczywiście wskazanie orientacyjne, gdyż materiał części I naszej szkoły jest w praktyce szkolnej przerabiany niejednokrotnie w okresie krótszym.
Należy tu przestrzec z całym naciskiem przed pośpiechem i powierzchownością w nauczaniu elementarnym. Często bowiem jakość gry w I pozycji wydaje się właściwa, a niedociągnięcia i braki ujawniają się dopiero w całej jaskrawości w momencie rozpoczęcia nauki gry w pozycjach. Do braków tych należy zaliczyć m. in. nieprawidłowe trzymanie instrumentu. Na przykład uczeń radzi sobie jako tako w pozycji I, chociaż podtrzymuje instrument jedynie ręką zamiast przytrzymywać go jednocześnie brodą; przy tego rodzaju błędnym trzymaniu skrzypiec wykonanie prawidłowe zmian pozycji — zwłaszcza przejście z wyższej na niższą — staje się wprost niemożliwe, gdyż instrument będzie się wysuwał każdorazowo spod brody. Do braków zaliczyć też należy powierzchowne utrwalenie wyczucia interwałów, choć intonacja w pozycji l jest względnie czysta; jest na przykład rzeczą wiadomą, że intonację tę uczeń może osiągnąć dzięki samemu tylko wyczuwaniu miejsc stawiania palców na strunie i ich rozstępu; przy zmianie pozycji ten wyłącznie „dotykowy" sposób jednak zawodzi, jeżeli uczeń nie posługuje się dodatkowo wyobraźnią muzyczną, nie słyszy interwału przed jego zagraniem.
Nie można przeto dziwić się, że tym progiem, który uczeń dość często przekracza z wielkim trudem, jest właśnie rozpoczęcie nauki gry w pozycjach. Nieraz też następuje tu moment zniechęcenia i uczeń przerywa naukę gry na skrzypcach. Nauczyciel mało doświadczony, nie orientujący się należycie w zagadnieniu, wysnuwa z tego wniosek, że uczeń nie wykazuje dostatecznych zdolności, że po prostu „załamał się" na problemie, który okazał się dla niego za trudny. Tymczasem przyczyna tkwi w niedostatecznym lub powierzchownym przygotowaniu ucznia do nowych zadań, jakie stawia przed nim gra w pozycjach.
Nie zamierzamy tu jednak zachęcać nauczyciela do odwlekania momentu rozpoczęcia nauki gry w pozycjach, przesuwania go na zbyt długi termin, jeżeli nie zachodzi tego potrzeba. W dawniejszych systemach nauczania przystępowano z uczniem do gry w pozycjach dopiero po wielu latach nauki w I pozycji. System ten spotykamy w starych podręcznikach początków gry na skrzypcach, a klasycznym jego przykładem jest Szkoła gry na skrzypcach Riesa - Sitta, gdzie nauka gry w pozycjach zostaje wprowadzona dopiero po wyczerpaniu w pozycji I niemal wszystkich środków technicznych gry skrzypcowej, jak np. akordów, arpeggia, szybkiego legata i staccata, trylu itp.
Obecnie jesteśmy zwolennikami wcześniejszego rozpoczynania nauki zmian pozycji i gry w pozycjach — ze względu na korzyści, jakie ta gra daje uczniowi. Jeżeli bowiem rozpoczęcie nauki zmian pozycji wymaga z jednej strony przygotowania ucznia w zakresie omówionych wyżej problemów, to z drugiej strony opanowanie tych problemów utrwala się znacznie prędzej przez ćwiczenia w pozycjach. Mówiąc inaczej: do ćwiczenia zmian pozycji można przystąpić dopiero po opanowaniu przez ucznia prawidłowego trzymania skrzypiec, na mocy zaś jakby działania wstecznego przez ćwiczenie zmian pozycji uczeń utrwala i doskonali umiejętność trzymania instrumentu. To samo odnosi się do sprawy ujęcia szyjki skrzypiec, stawiania palców, do intonacji, a nawet prowadzenia smyczka. Przez ćwiczenia zmian pozycji zbliżamy też ucznia do osiągnięcia tego wybitnego środka ożywienia dźwięku, jakim jest wibracja.
Należy również zaznaczyć, że do rychlejszego rozpoczynania nauki gry w pozycjach skłania nas współczesna znajomość mechaniki gry skrzypcowej, fizjologii i anatomii naszego organizmu, a także dotychczasowe wyniki badań psychologiczno - muzycznych. Jest rzeczą prawdopodobną, że na systemach dawniejszych zaciążyło przekonanie (biorące swój początek zapewne jeszcze w bardzo wczesnej fazie rozwoju gry orkiestrowej), iż zagranie dźwięku w wyższej pozycji jest czymś bardzo ryzykownym; wiemy przecież, że dawniej w takich wypadkach dyrygent ostrzegał skrzypków orkiestry o grożącym „niebezpieczeństwie". W obecnej dobie wysokie wymagania stawiane skrzypkom tak w zakresie technicznym, jak i muzycznym zmuszają nas do przyśpieszenia toku nauki za pomocą racjonalniejszych metod nauczania. Nie miejsce tu na szersze w tym zakresie wywody, pragniemy jedynie zwrócić uwagę nauczyciela na ważność problemu gry w pozycjach i zachęcić do wnikliwego ujmowania wiążących się z nim zagadnień metodycznych. Ileż to bowiem razy byliśmy świadkami lekcji, na których nauczyciel kazał uczniowi wielokrotnie powtarzać wciąż nie udającą się zmianę pozycji zamiast sprawdzić sposób trzymania skrzypiec, który w danym wypadku był całkowicie błędny. Było to sprzeczne z ogólną zasadą dydaktyczną, że w nauczaniu istotne jest usunięcie przyczyny zła, a nie zwalczanie jego skutków.
Obszerniejsze omówienie problemu zmian pozycji i gry w pozycjach na szczeblu elementarnym znajdzie czytelnik w Metodyce nauczania gry na skrzypcach Z. Felińskiego i E. Górskiego (PWM 1954). Pragniemy jeszcze dodać, że część II naszej Szkoły gry na skrzypcach zawiera jedynie wprowadzenie do gry w pozycjach II i III; rozwinięcie i rozszerzenie tego problemu do dalszych pozycji znajdzie nauczyciel w specjalnych, ogólnie u nas stosowanych podręcznikach.
Oprócz nauki gry w pozycjach część II naszego podręcznika przynosi rozwinięcie problemów technicznych zawartych w części I. Tak więc — zgodnie z obowiązującym programem -  wprowadziliśmy w szerszym zakresie dwudźwięki, staccato, szybsze legato, tryl, nowe smyczkowania i in. Liczymy się też z tym, że nauczyciel równolegle ze szkołą niniejszą będzie stosował również inny materiał szkoleniowy, jak ćwiczenia, etiudy, drobne utwory i koncerty o odpowiednim stopniu trudności.
Etiudy podane w naszej szkole mają dwojaki cel: pierwszy — to utrwalenie nowego zagadnienia gry w pozycjach w danym momencie nauki, drugi — to rozwój biegłości technicznej ucznia. Temu drugiemu celowi służą etiudy w pozycji I, zamieszczone w naszym podręczniku każdorazowo po pewnej partii materiału przeznaczonego do nauki gry w pozycjach. Wybraliśmy najcelniejsze etiudy z mało znanych u nas zbiorów etiud skrzypcowych. Wprowadziliśmy też etiudy z głosem drugich skrzypiec, ażeby zachęcić ucznia do pięknego ich wykonywania, a nie tylko „odegrania". Oczywiście drugi głos (grany przez nauczyciela lub ucznia) może występować dopiero wtedy, gdy partia główna wykonywana jest zupełnie poprawnie i biegle. Partia drugich skrzypiec podkreśla w etiudzie jej stronę muzyczną, daje dobre oparcie rytmiczne i intonacyjne dla wykonawcy głosu pierwszego; wykonanie dwugłosowe powinno więc być zachętą i nagrodą dla ucznia.
Wiemy, że odpowiedni podręcznik nauczania początków gry jest bardzo ważnym czynnikiem w procesie dydaktycznym, wytyczając bowiem szczegółowo jego przebieg, może w znacznym stopniu ułatwić pracę nauczycielowi i uczniowi. Pragnieniem naszym jest, by i niniejszy podręcznik spełnił to zadanie na tak ważnym etapie rozwoju naszych młodych skrzypków.
Z. Feliński, E. Górski, J. Powroźniak

Spis treści do wglądu w zakładce Pliki do pobrania.
Do pobrania
Kod produktu
SGNS2
Ilość stron
107
Oprawa
miękka
Opracowanie na
skrzypce
Wydawnictwo
Polskie Wydawnictwo Muzyczne
Autor
Feliński Zenon
,
Górski Emil
,
Powroźniak Józef
Zapytaj o produkt
Jeżeli powyższy opis jest dla Ciebie niewystarczający, prześlij nam swoje pytanie odnośnie tego produktu. Postaramy się odpowiedzieć tak szybko jak tylko będzie to możliwe. Dane są przetwarzane zgodnie z polityką prywatności. Przesyłając je, akceptujesz jej postanowienia.
Napisz swoją opinię
Twoja ocena:
5/5
Dodaj własne zdjęcie produktu:
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixelpixel